Indian Western Store Silverado

Bonanza

Pernell Roberts, de laatste nog levende acteur van de televisie serie Bonanza, heeft ’t spreekwoordelijke loodje gelegd. 81 is ie nog geworden, die Pernell. Eigenlijk was hij ook de minst bekende Bonanza speler en dat kwam omdat hij de serie al vroegtijdig verliet.

Maar hij was natuurlijk een van de drie broers die samen met hun vader het illustere Bonanza kwartet vormde.

Ik was een trouwe kijker, vrijdag avond mocht ik in mijn pyjama de avonturen volgen van de familie Cartwright. Met mijn plastik holstertje om en een klein vilten hoedje reed ik op de rand van de bank mee met deze heren en ik richtte met een ‘echt’ metalen revolvertje op de “Bedgijs” die uiteindelijk toch niet konden ontsnappen. Eind goed al goed was ’t motto van de familie Cartwright.

Little Joe was mijn held omdat hij linkshandig was en ik ook mijn goede hand aan de verkeerde kant had, schepte dat een band.

Ze hadden een Chinese kok, de heer Hop Sing, wat natuurlijk makkelijk was, want mijn vader moest het altijd in de stad halen. En het gaat echt niet vervelen,elke dag chinees,vraag maar aan de chinezen in China,die eten volgens mij ook elke dag chinees.

Als je nu de serie op dvd bekijkt is het opvallend hoe weinig er eigenlijk gebeurd.

De flinterdunne western verhaaltjes worden over een uur uitgesmeerd en er zat altijd wel een achtervolging over de prairie in, van een paar minuten.

Maar ik genoot met volle teugen en vroeg voor Sinterklaas ook een revolver met een magazijn van 38 patronen. Die had little Joe namelijk ook. Dat moest ook wel want hij had geen patronen op zijn gordel.

Pernell-Adam Cartwright-Roberts is niet meer. Bedankt meneer Roberts voor de mooie uren televisie die U en Uw “broers” mij hebben gegeven. De serie waardoor ik toen met mijn vriendjes de hele zomervakantie lang, met mijn stalen ros, over de prairies van de stad trok.

Achter de “bedgijs” aan. Met een lasso aan mijn stuur, waardoor ik nu twee stift-tanden voor in mijn giegeltje heb. Je wilde toch dat je nooit opgroeide en dat je voor altijd bij ’t kampvuur kon blijven zitten. In ieder geval tot half zes, want dan moesten we eten.

Bonanza is de reden dat ik nu nog steeds Cowboytje speel. Al zien mijn vriendjes er nu wat ouder uit, het gevoel is gebleven. Hoedje op holstertje om en zorgen dat we vooral niet opgroeien ……

See Ya!!
Alphons Schoots
Ten Gallon Al  DWSA 121